Karadan daha sevdaliydi yaniyordu; Tatli bir sivi ile yüregi yaniyordu

Onu anlayan yoktu deli olmus diyordu; Ne ayrilik ne vuslat bilinmezdi muradi

Cikti yüce daglara bagri yanik gözü yasli; Vahsi hayvanlar bile ona oldu arkadas

Ac ve susuz sefil perisan bir hali vardi; Kizgin cöllerde Leyla diye agladi

Firat atesi ile en cok yandigi gündü; Bir dagin yamacinda boz bir köpek göründü

Mecnun inanmadi ilk önce gözlerine; Titreyerek yaklasip yakindan görünce

Kendinden gecip kucakladi hayvani; Tatli bir duygu ile titriyordu heryani

Bu hayvani severek basiverdi bagrina; Ne hallere düsmüstü bir sevdanin ugruna

Orada sürü otlatan coban buna cok sasti; Hayvani kollarindan almak icin ugrasti

“Köpek temiz degil ki, nicin böyle seversin?”; Mecnun gözü yasli, “Bre coban ne dersin?

Birak beni basayim bu köpegi bagrima; Bir defa sarilayim buna, ne olur degme bana

Bana bir ihsanidir belki yüce Mevla’nin; Adini söylemeye kiyamadigim Leyla’nin

Köyündendir, tanidim anladinmi Ey coban!; Hasret ile sarildigim pis dedigin su hayvan

Leyla’nin gezdigi topraklara basmistir”

Herseyi Leyla idi katlandi cefasina; Leyla Leyla derken kavustu Mevlasina

Hakiki sevgiye misal lazimsa sayet; Iste böyle SEVMEK, baska söze ne hacet!!!